uzun zamandır yazmıyordum.yazasım gelmiyordu.bloga yazmayı bırak kağıt kalem alıp sayfalar dolduran ben 2 kelimede tıkanıyordum kağıt elimdeyken..
bir kaç gündür önce içimde çok fazla düşüncenin biriktiğine karar verdim.çok fazla konuşan biri olmadığımdan yazmak,çizmek kendimi daha kolay ifade edebildiğim yollar benim için.önceden yazarken yaptığım bazı yanlışları da yeni yeni fark ettim.mesela bu benim 2.blogum daha düzgün ama ilk aldığım blogta yeni hevesiyle ota bka yerdeki toza havadaki buluta dair yazılar-yani yazmak için yazıyordum bir şeyleri sanırım...hoş o da aslında kötü bir şey değil belki de ama insanı bir süre sonra sıkıyor.yani bana öyle olmuştu.
şimdiye gelirsek..kendimi bir kaç gündür acayip mutsuz hissediyorum.hiçbir şey yapmıyormuş,boş şeylerle uğraşıyormuşum gibi geliyor.eskiden bıcır bıcır olan her gün bir heyecan yaşayan ben hayatımın monotonluğunda kaybolup gidiyorum.akşam değişiklik olsun diye ada dans gösterisine gittim..hem bir arkadaşımda dans edenler arasındaydı onu da izliyim dedim.artık dansların iyi olmamasından mı yoksa benim eskisi gibi zevk alamamamdan mı ne hiç eğlenemedim..hareketler çok basit geldi.zaten ses ve ışık sistemi öyle berbattı kii..kaç gruba yanlış şarkı girildi ışık erken söndü erken yandı..sanırım oraya oturttukları adamı hayır olsun diye yoldan çevirip getirdiler..gösterinin 1 saat geç başlaması da insanın canını sıkan ayrı bir konuydu.1senelik tiyatro deneyimimden sonra öğrendiğim mühim şeylerden biri seyirci memnuniyetidir...bizim de dün gösteride dedikleri gibi sahneyi geç aldığımız prova yapamadığımız gösterilerimiz oldu ama gösteri saatimizi geçe almadık.haydi bakalım olduğu kadar deyip sahneye çıktık.her neyse ilk perde bitince zaten çıktım oradan.benim negatifliğimdendir belki her şeyi böyle olumsuz görmemden dedim.
son zamanlarda rüyalarıma bile yansıdı bu durum.rüyalarım bile saçma sapan,korkunç,mide bulandıran..sabahları ter içinde uyanıp ohhh bee rüyaymış dedirten cinsten.
oysa ki hep güzel hayaller kuruyorum uyumadan önce.mutlu,umutlu huzurlu bir hayat kuruyorum.kendi dünyamda istediğim gibi yazıp çiziyorum,dünyaya barış diliyorum,evsizlere ev açlara aş veriyorum..ama ben gerçek dünyada baba yı alıyorum..çok şükür sağlığım iyi,aç-açıkta değilim etrafımda iyi dostlarım var,bana deli olan ailem var..var da var ama..diyorum ya hayatımda bir şeyler eksik.puzzle ın bir parçası yerinde değil..heyecanı sağlayan o kısım yok içimde..böyle olunca da ne yapsam yavan geliyor.
ne yapmam gerektiğini ne olacağını bilmiyorum.amaçsız ve boş sürükleniyorum dünyada..şimdilik bu kadar dersimin başına dönüp yarınki sınavıma adapte olmalıyım..sınavlarla dolu 11 gün beni beklemekte...