Blöögg,

Bugünü İngilizce anlayabilmemin miladı olarak kabul etsem, havalara uçup zıplasak, 2 kadeh Cumartesiyle kafayı bulsak güzel olmaz mı?? Evet, evet artık sesler kelimelere, kelimeler de cümlelere dönüşüp kulağımda aşina orkestralar yaratabiliyor ve ben bu müzik içinde mutlu mesut kaybolabiliyorum :)

İlk zamanlar bir kelime yakalasam kafamda türlü türlü tartımlar yapıp şunu demiştir herhalde diyordum ( arada hala oluyor tabii ) ya da iki ergen hızlı hızlı konuşurken anlayabildiğim 3 kelimeye sevinip, sonrasında herkes kahkaha atarken aslında o duyduğum 3 kelimenin ana temayı oluşturmadığını fark ettiğim ve sırf herkes gülüyor diye ağız kıvrımlarımı onlara uydurduğum zamanlar oluyordu. Şimdilerdeyse bu sesler cümlelere dönüşüp anlamlar kazanıyor. Bazen öyle komplike bir şey diyiveriyorum ki kendimden şüphe edip içimde gizlenmiş bir İngiliz olduğuna dair teorilerim ortaya çıkıyor.

Zaten oldum olası İngiliz hayranlığım vardır. Victorian dönem dedin mi ağzımın suları akar. O şaşaalı kıyafetler, mücevherler, sisli İngiliz havası, sokaklarda yürüyen şapkalı, şemsiyeli, uzun kuyruklu adamlar.. Bir filmde oynamak istesem herhalde kesinlikle bu dönem derdim.

İçimdeki İngiliz'e gelsin sıradaki parça o zaman..Bana bu kadar geç merhaba dediği için biraz alınganlığım yok sanmasın, 2 komplike cümleyle hem aklımı hem de gönlümü alabilir mesela.. Hadi yine iyisin bir güzellik yaptım sana bak : Muse'dan geliyor ; 'Feeling Good' :)